به گزارش بیرونیت، آخرین اظهارات بهمن قاسمی، مدیرعامل مجتمع آریان فولاد، تصویر نگران‌کننده‌ای از شرایط تولید این مجموعه ارائه می‌دهد. قاسمی در شهریورماه اعلام کرد آریان فولاد از ابتدای فروردین تا شهریور ۱۴۰۵ به دلیل قطع برق عملاً امکان تولید نداشته است. او همچنین گفته این وضعیت بیش از یک‌هزار شغل مستقیم را تحت تأثیر قرار داده و ادامه آن می‌تواند بقای مجموعه را با خطر مواجه کند.

اهمیت توقف تولید آریان فولاد زمانی بیشتر مشخص می‌شود که ظرفیت‌های این مجموعه را در نظر بگیریم. بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره این مجتمع، ظرفیت نورد آریان فولاد حدود ۲ میلیون تن در سال اعلام شده و این شرکت توانایی تولید طیف متنوعی از محصولات شامل میلگرد، تیرآهن، نبشی، ناودانی، ریل و برخی مقاطع فولادی را دارد.

آریان فولاد تنها یک واحد نوردی نیست و طی سال‌های گذشته تلاش کرده با سرمایه‌گذاری در بخش ذوب و ریخته‌گری، زنجیره تولید خود را تکمیل کند. این مجموعه خطوط ذوب قوس الکتریکی و القایی و تجهیزات ریخته‌گری در اختیار دارد و توسعه ظرفیت تولید شمش نیز یکی از محورهای سرمایه‌گذاری آن بوده است.

این ظرفیت‌ها، آریان فولاد را در جایگاهی قرار داده که در صورت تأمین پایدار انرژی می‌تواند هم در تولید شمش و هم در تولید محصولات نهایی فولادی نقش قابل توجهی داشته باشد؛ اما مشکل برق اکنون به گلوگاه اصلی بهره‌برداری از این ظرفیت تبدیل شده است.

براساس اظهارات مدیرعامل آریان فولاد، دیماند برق مجموعه ۱۲۴ مگاوات است، اما میزان برق تخصیص‌یافته پاسخگوی نیاز خطوط تولید نبوده و از خردادماه قطع کامل برق نیز اتفاق افتاده است. قاسمی تأکید کرده که صنعت فولاد ماهیتی پیوسته دارد و قطع طولانی‌مدت برق علاوه بر توقف تولید، می‌تواند به تجهیزات خطوط تولید نیز خسارت وارد کند.

این موضوع نشان می‌دهد مسئله آریان فولاد بیش از آنکه کمبود ظرفیت صنعتی باشد، به امکان استفاده از ظرفیت‌های ایجادشده بازمی‌گردد. سرمایه‌گذاری در خطوط ذوب و نورد زمانی به تولید و ارزش افزوده تبدیل می‌شود که زیرساخت‌هایی مانند برق، گاز و آب به شکل پایدار در اختیار کارخانه قرار گیرد.

در مقابل چالش انرژی، آریان فولاد در بخش آب اقدام به توسعه زیرساخت‌های خود کرده است. در آذر ۱۴۰۴ تصفیه‌خانه فاضلاب این مجموعه در بوئین‌زهرا به بهره‌برداری رسید. این تأسیسات ظرفیت تصفیه و بازچرخانی روزانه حدود ۲ هزار مترمکعب آب را دارد و امکان بازگشت پساب به چرخه صنعتی را فراهم می‌کند.

برای اجرای این پروژه نیز سرمایه‌گذاری حدود ۱۵۰ میلیارد تومانی اعلام شده است. چنین سرمایه‌گذاری‌ای از این جهت اهمیت دارد که یکی دیگر از محدودیت‌های توسعه صنایع فولادی، دسترسی به منابع آب است و بازچرخانی پساب می‌تواند وابستگی کارخانه به منابع جدید آب را کاهش دهد.

آخرین وضعیت آریان فولاد را می‌توان در یک تناقض خلاصه کرد؛ مجموعه‌ای با خطوط متعدد نورد و ذوب، سبد متنوع محصولات و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های تولید، اکنون با محدودیتی خارج از خطوط کارخانه مواجه شده است.

از این منظر، افت فعالیت آریان فولاد را نمی‌توان صرفاً به عملکرد خود شرکت نسبت داد. براساس اظهارات مدیرعامل مجموعه، عامل اصلی توقف تولید در ماه‌های ابتدایی ۱۴۰۵ محدودیت شدید برق بوده است؛ ادعایی که البته در گزارش تسنیم به نقل از مدیرعامل مطرح شده و این خبرگزاری نیز اعلام کرده آماده انتشار پاسخ مسئولان وزارت نیرو است.

برای آریان فولاد، بازگشت برق پایدار می‌تواند مهم‌ترین متغیر نیمه دوم سال باشد. زیرساخت تولید و ظرفیت صنعتی در این مجموعه وجود دارد؛ مسئله اصلی اکنون فراهم شدن امکان بهره‌برداری از این ظرفیت‌هاست. اگر محدودیت انرژی کاهش یابد، آریان فولاد این امکان را خواهد داشت که پس از ماه‌ها توقف، خطوط خود را دوباره به مدار تولید بازگرداند و بخشی از تولید ازدست‌رفته ماه‌های ابتدایی سال را جبران کند.