۲. تداوم توسعه فولاد بدون تامین پایدار برق و گاز، فاصله میان ظرفیت اسمی و تولید واقعی را افزایش خواهد داد.

۳. کاهش شدت مصرف انرژی و افزایش بهره‌وری، به یکی از الزامات اصلی رقابت‌پذیری فولاد ایران تبدیل خواهد شد.

۴. توسعه اکتشافات و تامین پایدار سنگ‌آهن، نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ ظرفیت تولید فولاد کشور خواهد داشت.

۵. سرمایه‌گذاری‌های آینده باید بیشتر به سمت نوسازی فناوری، رفع گلوگاه‌های تولید و تکمیل زنجیره ارزش هدایت شوند.

۶. توسعه صنایع پایین‌دستی و تولید فولادهای خاص، امکان افزایش ارزش افزوده و درآمد صادراتی را فراهم خواهد کرد.

۷. حرکت به سمت فولاد سبز و کاهش انتشار کربن، برای حفظ جایگاه ایران در بازارهای جهانی ضروری خواهد شد.

۸. تامین مالی زنجیره‌ای و گردش اعتبار می‌تواند وابستگی صنعت فولاد به تسهیلات بانکی را در آینده کاهش دهد.

۹. دیجیتال‌سازی، هوش مصنوعی و مدیریت داده‌محور می‌توانند بهره‌وری، مدیریت مالی و تاب‌آوری صنعت فولاد را افزایش دهند.

۱۰. توسعه پایدار فولاد ایران در نهایت به عبور از انرژی ارزان و مزیت‌های رانتی به سمت فناوری، بهره‌وری و مزیت رقابتی وابسته خواهد بود.