به گزارش بیرونیت، شرکت سنگ‌آهن گهرزمین و شرکت فولاد مادکوش در قالب یک قرارداد بلندمدت، همکاری برای تأمین سالانه یک میلیون تن کنسانتره سنگ‌آهن و تبدیل آن به گندله، محصولی با ارزش افزوده بالاتر، را آغاز کرده‌اند؛ قراردادی که فراتر از یک معامله میان خریدار و فروشنده، می‌تواند الگویی برای استفاده بهتر از ظرفیت‌های موجود در زنجیره باشد.

گندله تولیدشده از کنسانتره، می‌تواند زمینه تأمین خوراک لازم برای تولید بیش از ۵۰۰ هزار تن شمش فولادی در فولاد کاوه جنوب کیش را فراهم کند و یا خوراک مورد نیاز مجموعه‌های بزرگ دیگر از جمله صبا فولاد خلیج فارس و فولاد هرمزگان باشد.

این همان کارکردی است که باید از یک زنجیره صنعتی انتظار داشت؛ حلقه‌هایی که به‌جای فعالیت جزیره‌ای، در ارتباط اقتصادی و عملیاتی با یکدیگر کار کنند.

در شرایطی که بازار فولاد با محدودیت‌های انرژی، نوسانات قیمت مواد اولیه و تغییرات مداوم در بازارهای داخلی و صادراتی روبه‌رو بوده است، قراردادهای بلندمدت میان حلقه‌های زنجیره می‌تواند به افزایش ثبات و امکان برنامه‌ریزی کمک کند.

این موضوع از منظر اقتصاد صنعتی نیز قابل توجه است. طی سال‌های گذشته سرمایه قابل‌توجهی در کشور صرف توسعه معادن، کارخانه‌های کنسانتره‌سازی، گندله‌سازی، احیای مستقیم و فولادسازی شده است. امروز بخش مهمی از بهره‌وری این سرمایه‌گذاری‌ها به نحوه اتصال همین ظرفیت‌ها به یکدیگر وابسته است. گاهی برای افزایش تولید کشور، لزوماً به ساخت ظرفیت جدید نیاز نیست؛ بلکه باید ظرفیت‌های موجود را بهتر به یکدیگر متصل کرد.

همکاری گهرزمین، مادکوش و سپس مجموعه‌های فولادی نمونه‌ای از همین نگاه است؛ استفاده از توان موجود برای به حرکت درآوردن زنجیره تولید.

قرارداد یک میلیون تنی میان گهرزمین و مادکوش از این منظر تنها یک قرارداد تأمین مواد اولیه نیست؛ نمونه‌ای از همکاری سازنده میان دو مجموعه‌های بزرگ صنعتی برای بهبود بهره‌برداری از ظرفیت‌های موجود در زنجیره فولاد است.

خوب است که چنین همکاری‌هایی به یک الگو تبدیل شود؛ الگویی که در آن شرکت‌های بزرگ، علاوه بر رقابت، از ظرفیت همکاری برای افزایش تولید، بهره‌وری و ارزش افزوده نیز استفاده کنند.

در نهایت، قدرت یک زنجیره تنها به تعداد کارخانه‌های آن وابسته نیست؛ به کیفیت ارتباط میان حلقه‌های آن نیز بستگی دارد.