۲. قیمت برق و گاز مصرفی فولادسازان کشور حتی بالاتر از قیمت‌های جهانی محاسبه می‌شود.

۳. دخالت دولت در قیمت‌گذاری مواد اولیه و محصولات نهایی فولادی، از مهم‌ترین چالش‌های این صنعت در بازار داخلی‌ است.

۴. مزیت‌های نسبی تولید فولاد در ایران، انرژی ارزان، نیروی انسانی و سنگ‌آهن فراوان بوده است؛ مزیت‌هایی که در حال حاضر کمرنگ شده‌اند و با توجه به اختلاف تکنولوژی، رقابت با فولادسازان جهان دشوارتر شده است.

۵. به دلیل کمبود مواد منفجره (ناریه) در معادن سنگ‌آهن، موجودی انبار مواد اولیه مورد نیاز فولادسازان، از جمله سنگ‌آهن دانه‌بندی‌شده، کنسانتره، گندله و آهن اسفنجی، کاهش یافته است.

۶. از مجموع ۸۴۰ تا ۸۵۰ میلیون مترمکعب گازی که روزانه توزیع می‌شود، تنها حدود ۴۰ میلیون مترمکعب، یعنی کمتر از ۵ درصد، در زنجیره آهن و فولاد مصرف می‌شود.

۷. صنعت فولاد کشور تنها ۵ درصد برق کشور را مصرف می‌کند. مصرف برق صنعت فولاد حدود ۵۵۰۰ مگاوات است که نزدیک به ۴۰۰۰ مگاوات آن توسط نیروگاه‌های اختصاصی فولادسازان تأمین می‌شود و بخش باقی‌مانده نیز عمدتاً از طریق «برق سبز» یا «برق قطع‌نشدنی» در بورس انرژی خریداری می‌شود.

۸. از کل مصرف آب کشور، تنها ۰.۱۵ درصد، معادل سالانه ۱۵۴ میلیون مترمکعب، توسط صنعت فولاد مصرف می‌شود. ۶ درصد از مصرف سالانه آب کشور مربوط به بخش خانگی، ۲.۲ درصد مربوط به کل صنعت و حدود ۹۲ درصد مربوط به بخش کشاورزی است.

۹. سهامداران عمده کارخانه‌های بزرگ فولاد در ایران، سازمان‌های دولتی مانند ایمیدرو و نهادهای شبه‌دولتی مانند شستا هستند.

۱۰. ایمیدرو (وزارت صمت) و تاصیکو (وزارت کار) از سهامداران بزرگ صنعت فولاد ایران هستند.