۲. وقتی خبرنگاری پیام می‌دهد یا با خواهش، پیگیر موضوعی می‌شود، از نیاز خبرنگار به پاسخ سوءاستفاده نمی‌کنند و پاسخگویی را لطف شخصی به رسانه نمی‌دانند.

۳. در جلسات و نشست‌ها درباره موضوعی که مطالعه نکرده‌اند و درکی از آن ندارند، اظهارنظر نمی‌کنند و صرفاً برای اینکه صاحب‌نظر به نظر برسند، سخن نمی‌گویند.

۴. تماس با خبرنگاران خانم را بی‌دلیل طولانی نمی‌کنند، رابطه حرفه‌ای را به رابطه شخصی نمی‌کشانند و از منابع و امکانات سازمان برای پیشنهادهای شخصی استفاده نمی‌کنند. هم چشم و هم دل‌شان سیر است.

۵. هنگام عطسه، اصول ابتدایی بهداشت و آداب اجتماعی را فراموش نمی‌کنند و درباره «پرستیژ سازمان» چیزی را مطالبه نمی‌کنند که خودشان رعایت نمی‌کنند.

۶. با ظاهر و بوی نامناسب در جلسات حاضر نمی‌شوند، مقابل مهمان گوش و بینی خود را دستکاری نمی‌کنند و آداب ابتدایی میزبانی را کم‌اهمیت نمی‌شمارند.

۷. بدون شکل‌گیری صمیمیت متقابل، خبرنگار را «تو» خطاب نمی‌کنند؛ به‌ویژه در ارتباط با خبرنگاران خانم، مرز احترام حرفه‌ای و صمیمیت شخصی را نادیده نمی‌گیرند. اصولا مودب هستند چون باادب بزرگ شده‌اند.

۸. از اینکه نماینده مجلس، استاندار، فرماندار، شهردار یا دفتر آن‌ها تماس گرفته‌اند، برای خود اعتبار نمی‌سازند، فهرست تماس‌هایشان را به دوستان و اقوام نشان نمی‌دهند و نمی‌گویند: «ببینید چه کسانی با من تماس می‌گیرند.»

۹. وقتی در مأموریت سازمانی وارد هتل پنج‌ستاره می‌شوند، مسواک یک‌بارمصرف، دمپایی، صابون و شامپو را به چشم غنیمت نگاه نمی‌کنند و امکانات مأموریت سازمانی را نشانه ارتقای موقعیت اجتماعی خود نمی‌دانند.

۱۰. خبرنگاران و صاحبان رسانه را بی‌دلیل پشت در اتاقشان منتظر نمی‌گذارند و بعد به دوستانشان زنگ نمی‌زنند که با افتخار بگویند: «فلانی الان پشت در اتاق من نشسته است.»

▫️پی‌نوشت: روابط‌عمومی حرفه‌ای از مهم جلوه‌دادن خودش لذت نمی‌برد؛ از اینکه چه کسی به او زنگ زده، چه کسی منتظرش مانده و چه کسی کارش به او افتاده، برای خودش اعتبار نمی‌سازد. اعتبار او نه از نمایش قدرت، بلکه از کیفیت ارتباط و اعتمادی می‌آید که ایجاد کرده است.