۲. چون برای خود وقت نمی‌گذارند، به سلامتی‌شان نمی‌رسند، بیش از اندازه درگیر کار و حواشی آن می‌شوند، دچار پرخوری عصبی شده و اضافه‌وزن پیدا می‌کنند.
۳. چون رسیدگی به اعصاب و روانشان را جدی نمی‌گیرند و به روان‌شناس مراجعه نمی‌کنند، دچار پنیک اتک، ترس‌های مزمن، اضطراب‌های ناگهانی، تپش قلب و فشار خون بالا می‌شوند.
۴. چون با چکاپ‌های شش‌ماهه بیگانه‌اند، ناگهان متوجه می‌شوند به دیابت، چربی خون یا فشار خون بالا مبتلا شده‌اند و باید کیفی از داروها را همواره همراه خود داشته باشند.
۵. چون به پوست و مویشان نمی‌رسند، پس از مدتی روی صورت و دست‌های خود لکه‌های قهوه‌ای زیادی می‌بینند، با موهای کم‌پشت مواجه می‌شوند و وقتی به آینه می‌نگرند، خود به‌جای آینه می‌شکنند.
۶. چون گاهی مسواک زدن و نخ دندان کشیدن را فراموش می‌کنند، هم دهانشان بوی بدی می‌دهد و هم پس از ۶۰سالگی دندان‌های خود را از دست می‌دهند.
۷. چون پشت‌میزنشین هستند و ورزش نمی‌کنند، با دیسک کمر، دیسک گردن، زانودرد و آرتروز مواجه می‌شوند.
۸. چون خوردوخوراکشان قاعده‌مند نیست، در سال‌های بعد ممکن است پوکی استخوان را تجربه کنند.
۹. چون سخت مشغول کارند، از پدر، مادر، خواهر، برادر، فرزند و همسر خود غافل می‌شوند و روزی می‌رسد که حسرتِ بودن در کنار آنان را می‌خورند.
۱۰. چون به فکر خود نیستند، به فکر دیگران هم نخواهند بود.

پی‌نوشت: این دسته از مدیران در ۶۰سالگی و دوران بازنشستگی، از نظر سلامتی با چاقی، دیابت، چربی خون، بیماری‌های روانی، استرس و اضطراب مواجه خواهند شد؛ زیرا از ۴۰ تا ۶۰سالگی، یعنی دورانی که باید بیش از گذشته به سلامت جسم و روان خود اهمیت می‌دادند، تمام وقت خود را صرف کار کرده‌اند. در آن زمان، هم سلامتی خود را از دست داده‌اند و هم از بسیاری از لحظات ارزشمندِ کنار عزیزانشان محروم شده‌اند.