به گزارش بیرونیت، از یک سو، زخم‌های عمیق و ویرانگر جنگ و تنش‌های منطقه‌ای سایه انداخته‌اند و مستقیم به قلب زیرساخت‌ها، خطوط تولید و زنجیره‌ی لجستیک صنعت هجوم آورده‌اند؛ و از سوی دیگر، موج ظالمانه و بی‌رحمانه‌ی ناترازی‌های انرژی – از خاموشی‌های طاقت‌فرسای تابستانی تا قطعی‌های زنجیره‌ای گاز در زمستان – ریشه‌ی تولید را نشانه رفته است.

این هجمه‌ی دوگانه، فراتر از یک چالش اقتصادی ساده است؛ این یک آزمون بزرگ برای سنجش تاب‌آوری صنعتی است که تاکنون توانسته با چنگ و دندان، پرچم تولید ملی و جایگاه جهانی ایران را در میان رقبا افراشته نگه دارد.

در شرایطی که حملات مستقیم دشمن، خطوط حساس و حیاتی را هدف قرار داده بودند، نتوانستند کوره‌های فولاد خوزستان را خاموش کنند، اما تنفس در این فضای پرمخاطره، هزینه‌های سنگینی بر پیکره‌ی صنعت تحمیل کرده است.

آنچه امروز در پهنه‌ی صنعت فولاد خوزستان می‌گذرد، صرفاً داستان افت‌وخیز ارقام نیست؛ روایت اراده‌ای آهنین است که در سخت‌ترین شرایط جنگی و تحریمی، اجازه نداده چراغ کارخانه‌ها خاموش شود، اما تیغ تیز ناترازی‌ها به‌شدت این چراغ‌ها را تهدید می‌کند.

کارگران، متخصصان و مدیران این مجموعه اما در خط مقدم دفاع اقتصادی ایستاده‌اند؛ مردان و زنانی که در دل بحران، راه خود را به بازارهای منطقه‌ای و جهانی گشوده‌اند و نگذاشته‌اند پرچم صادرات بر زمین بماند.

با این حال، تداوم این مسیر حیاتی و حماسی، نیازمند عزمی فراتر از مرزهای کارخانه است. پایداری زنجیره‌ی تولید و صیانت از این سرمایه‌ی ملی، گروگانِ حل ریشه‌ای بحران انرژی و تأمین امنیت لجستیکی است. اگر حامیان صنعت کشور دست در دست یکدیگر ندهند و باری از دوش این غول‌های صنعتی برندارند، ناترازی‌ها می‌توانند کاری‌تر از ترکش‌های جنگ عمل کنند.

فولاد خوزستان اما ثابت کرده است که از جنس فولادِ آبدیده است؛ در برابر طوفان‌ها خم می‌شود، اما نمی‌شکند و تا پای جان برای سربلندی اقتصاد ایران می‌جنگد.