به گزارش بیرونیت، اکنون با عبور از روزهای گرم سال، نگرانی دیگری در برابر این واحد صنعتی قرار گرفته است؛ اینکه با آغاز فصل سرد، محدودیت برق جای خود را به محدودیت گاز بدهد و آریان فولاد بار دیگر ناچار به کاهش یا توقف تولید شود.

مسئله‌ای که این بار فقط نباید از زاویه تولید فولاد به آن نگاه کرد؛ پشت خطوط تولید آریان فولاد، بیش از هزار فرصت شغلی مستقیم قرار دارد و تکرار توقف‌های طولانی‌مدت می‌تواند علاوه بر تولید و سرمایه‌گذاری، اشتغال این مجموعه را نیز تحت فشار قرار دهد.

شرایط آریان فولاد در نیمه نخست امسال، نمونه‌ای از تأثیر مستقیم ناترازی انرژی بر صنایع بزرگ کشور بود.

بر اساس اظهارات مدیران این مجموعه، آریان فولاد از فروردین تا شهریور ۱۴۰۵ عملاً امکان استفاده عادی از ظرفیت تولید خود را نداشت و محدودیت‌های برق به‌ویژه در ماه‌های گرم سال شرایط دشواری برای خطوط تولید ایجاد کرد.

نیاز برق این مجموعه حدود ۱۲۴ مگاوات اعلام شده، اما محدودیت تأمین انرژی و در مقاطعی قطع کامل برق، امکان استمرار تولید را از کارخانه گرفت.

اهمیت این مسئله زمانی بیشتر مشخص می‌شود که آریان فولاد را نه صرفاً یک کارخانه، بلکه مجموعه‌ای با زنجیره‌ای از فعالیت‌های صنعتی و ظرفیت قابل توجه تولید بدانیم. نورد آریان فولاد و ذوب‌آهن آریان بوئین‌زهرا در مجموع بیش از هزار نیروی مستقیم دارند و ظرفیت خطوط نورد مجموعه نیز حدود ۲ میلیون تن در سال عنوان شده است.

محصولاتی همچون میلگرد، تیرآهن، نبشی، ناودانی و ریل در سبد تولید این مجموعه قرار دارند و در بخش ذوب و ریخته‌گری نیز فعالیت صنعتی آریان فولاد وابستگی مستقیمی به تأمین پایدار انرژی دارد.

مشکل صنایع فولادی فقط تعداد ساعات قطعی برق یا گاز نیست. استمرار تولید در چنین واحدهایی به برنامه‌ریزی، تأمین مواد اولیه، نیروی انسانی، قراردادهای فروش، نگهداری تجهیزات و گردش مالی وابسته است.

وقتی یک واحد صنعتی برای مدت طولانی امکان تولید نداشته باشد، اثر آن به همان روزهای خاموشی محدود نمی‌شود. بازگشت خطوط به مدار، انجام تعهدات، تأمین نقدینگی و حفظ بازار نیز می‌تواند تحت تأثیر قرار گیرد.

آریان فولاد نیمه نخست امسال بخش مهمی از این فشار را تجربه کرده است. بنابراین تکرار همان اتفاق در زمستان، این بار با محدودیت گاز، می‌تواند فشار مضاعفی بر مجموعه وارد کند.

صنعتی که تابستان خود را با نگرانی تأمین برق سپری کرده، نباید با رسیدن زمستان دوباره در انتظار تصمیم درباره سهمیه گاز باشد.

شاید مهم‌ترین دلیل برای ضرورت توجه ویژه به تأمین انرژی آریان فولاد، اشتغالی باشد که پیرامون این مجموعه شکل گرفته است.

بیش از هزار نفر به‌صورت مستقیم در مجموعه آریان فولاد مشغول فعالیت هستند. در کنار این تعداد باید مشاغل غیرمستقیم مرتبط با حمل‌ونقل، تأمین مواد اولیه، خدمات، پیمانکاران و سایر حلقه‌های مرتبط با فعالیت کارخانه را نیز در نظر گرفت.

ادامه توقف‌های طولانی تولید، در نهایت فقط در آمار تولید فولاد منعکس نمی‌شود. یک بنگاه صنعتی برای پرداخت مستمر حقوق و دستمزد، هزینه‌های نگهداری، تعهدات مالی و سایر مخارج خود به جریان تولید و فروش نیاز دارد.

اگر کارخانه یک فصل با محدودیت برق و فصل دیگر با محدودیت گاز مواجه باشد، حفظ این چرخه به‌تدریج دشوارتر می‌شود. به همین دلیل، موضوع تأمین انرژی آریان فولاد را می‌توان علاوه بر یک مسئله صنعتی، موضوعی مرتبط با حفظ اشتغال دانست.

اکنون که نیمه نخست سخت سال پشت سر گذاشته شده، سیاست‌گذاری برای تأمین گاز صنایع در زمستان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

طبیعی است که در ماه‌های سرد، افزایش مصرف گاز خانگی فشار بیشتری بر شبکه وارد کند و مدیریت مصرف ضرورت داشته باشد؛ اما نحوه توزیع محدودیت میان بخش‌های مختلف اقتصاد می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

برای واحدی مانند آریان فولاد که ماه‌ها تحت تأثیر محدودیت برق قرار گرفته، اعمال مجدد محدودیت سنگین انرژی در زمستان به معنای ادامه یک چرخه فرسایشی خواهد بود؛ چرخه‌ای که در آن کارخانه فرصت کافی برای جبران تولید ازدست‌رفته تابستان را نیز پیدا نمی‌کند.

از این منظر، می‌توان در سیاست تخصیص گاز صنایع، سابقه محدودیت انرژی واحدهای تولیدی در ماه‌های گذشته را نیز در نظر گرفت. واحدهایی که در تابستان بخش قابل توجهی از تولید خود را به دلیل محدودیت برق از دست داده‌اند، نیازمند شرایطی هستند که حداقل در فصل سرد بتوانند با ثبات بیشتری فعالیت کنند.

این موضوع لزوماً به معنای مصونیت کامل صنایع از مدیریت مصرف نیست؛ بلکه مسئله اصلی، ایجاد یک برنامه قابل پیش‌بینی و پایدار برای تأمین انرژی است تا تولیدکننده بداند در چه چارچوبی امکان فعالیت دارد.

آریان فولاد اکنون بیش از هر چیز به فرصت تولید نیاز دارد؛ فرصتی برای جبران بخشی از توقف‌های نیمه نخست سال و بازگرداندن خطوط تولید به شرایط پایدار.

اگر پس از محدودیت سنگین برق در تابستان، گاز مورد نیاز مجموعه نیز در زمستان با محدودیت شدید مواجه شود، عملاً بخش بزرگی از سال برای این واحد صنعتی تحت تأثیر ناترازی انرژی قرار خواهد گرفت.

چنین شرایطی در بلندمدت برای هیچ بنگاه صنعتی قابل تحمل نیست. سرمایه‌گذاری انجام‌شده، ظرفیت تولید ایجادشده و مهم‌تر از همه اشتغالی که پیرامون کارخانه شکل گرفته، نیازمند حداقلی از اطمینان نسبت به استمرار فعالیت است.

سیاست‌گذار انرژی در آستانه زمستان می‌تواند با در نظر گرفتن وضعیت خاص واحدهایی که تابستان سختی را پشت سر گذاشته‌اند، مانع از تکرار توقف تولید شود.

آریان فولاد یک تابستان دشوار را پشت سر گذاشته است؛ زمستان می‌تواند فرصتی برای جبران باشد، نه آغاز دور تازه‌ای از توقف تولید. حفظ جریان انرژی این کارخانه در ماه‌های سرد، در نهایت فقط حمایت از تولید فولاد نیست؛ حمایت از سرمایه‌گذاری انجام‌شده و بیش از هزار فرصت شغلی است که استمرار آنها به روشن ماندن خطوط تولید وابسته است.