گزارش‌ها حاکی از آن است که برای دستیابی به اهداف اقلیمی جهانی و محدودسازی تغییرات دمایی به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد تا سال ۲۰۵۰، صنایع معدنی ناچار به کاهش میزان انتشار مستقیم دی‌اکسید کربن (CO2) تا سطح صفر هستند.

نکته حایز اهمیت در این تحولات، توجیه‌پذیر بودن اقتصادی این گذار است. پیش ‌بینی می‌شود راهکارهای حذف آلایندهها در دهه جاری میلادی، از نظر مالی به‌صرفه شده و دو هدف حذف مستقیم آلاینده‌ها از تجهیزات و فرآیندهای عملیاتی و پاک‌سازی زنجیره انرژی خریداری شده و جایگزینی با منابع تجدیدپذیر را پوشش می‌دهد.

بخش معدن سهمی ۲ تا ۳ درصدی در کل انتشار گاز دی‌اکسید کربن (CO2) در سطح جهان دارد و نقش بزرگی در کاهش این آلاینده‌ها ایفا می‌کند. تا به امروز، تمرکز اصلی این صنعت بر تغییر در سبد دارایی‌ها (یعنی واگذاری و فروش معادن زغال‌سنگ) بوده است؛ با این حال، اکنون این صنعت با فشارهای فزاینده‌ای از سوی نهادهای نظارتی، سرمایه‌گذاران و مشتریان برای کربن‌زدایی از "عملیات استخراج" مواجه است.

کارشناسان معتقدند این تغییر رویکرد، صنعت معدن را از مدل‌ های سنتی به سمت «معدنکاری سبز و هوشمند» سوق می‌دهد تا علاوه بر حفظ محیط زیست، رقابت‌پذیری اقتصادی این صنعت در بازارهای جهانی تضمین شود.
منبع: مکینزی