۲. این دو کارخانه بیش از نیمی از تولید فولاد کشور را به دوش می‌کشند، اما با فناوری‌های فرسوده‌ای کار می‌کنند که بدون دگرگونی، «بازندگان تخریب خلاق» خواهند شد.
۳. به گزارش OECD، دوران مزیت انرژی ارزان پایان یافته و آینده فولاد به بهره‌وری، نوآوری و کاهش کربن وابسته است.
۴. فولاد مبارکه به گاز طبیعی متکی است که زمستان‌ها قطع می‌شود و ردپای کربن بالایی دارد؛ فولاد خوزستان نیز به دلیل قطعی‌های تابستانی به «تولیدکننده فصلی» تبدیل شده است.
۵. قاعده جدید بازار جهانی فولاد «کربن کم» است؛ مالیات کربن اروپا و استانداردهای سبز همسایگان، راه صادرات فولادهای آلاینده را می‌بندد.
۶. آگیون هشدار می‌دهد که حمایت دولتی از بازندگان (با یارانه و تعرفه) فرایند تخریب خلاق را متوقف کرده و به رشد صفر و عقب‌ماندگی فناورانه می‌انجامد.
۷. اشتباه کلیدی در ایران: یارانه انرژی به جای ارتقای تولید، وابستگی به گاز ارزان به جای هیدروژن سبز، و انتظار برای رفع تحریم به جای دریافت گواهی کاهش کربن.
۸. راه درست سه گام دارد: بازسازی خطوط به سوی هیدروژن سبز با انرژی خورشیدی، پیاده‌سازی سیستم ردیابی ردپای کربن، و جذب سرمایه‌گذار خارجی با تضمین انرژی تجدیدپذیر.
۹. کشور در آستانه موج بزرگ زیرساختی (مسکن، راه، نیروگاه) نیازمند فولاد است؛ ادامه روال قدیم به معنی توقف پروژه‌ها یا واردات گران فولاد سبز است.
۱۰. پیام نهایی: فولاد مبارکه و خوزستان یا امروز خود را سبز می‌کنند، یا فردا توسط رقبای سبز منطقه از بازار حذف می‌شوند.