۲. وابستگی تأمین گازوئیل به تصمیمات مقطعی و اداری، برنامه‌ریزی تولید و فعالیت مستمر معادن را با مشکل مواجه کرده است.

۳. محدودیت در تأمین مواد منفجره (ناریه)، روند استخراج و اجرای عملیات معدنی را با اختلال روبه‌رو می‌کند.

۴. نبود بانک اطلاعاتی جامع و به‌روز از نیاز واقعی معادن، برنامه‌ریزی ملی برای تأمین نهاده‌های تولید را دشوار کرده است.

۵. تعدد دستگاه‌های تصمیم‌گیر و فرآیندهای اداری، تأمین سوخت و مواد مورد نیاز معادن را زمان‌بر و پیچیده کرده است.

۶. کمبود ماشین‌آلات معدنی، فرسودگی ناوگان موجود، افزایش عمر مفید تجهیزات، بالا رفتن هزینه‌های بهره‌برداری و موانع ایجادشده بر سر راه واردات ماشین‌آلات نو، بهره‌وری معادن را به‌شدت کاهش داده است.

۷. کمبود قطعات و لوازم یدکی ماشین‌آلات معدنی، به‌ویژه تایر، ناتوانی تولیدکنندگان داخلی در تأمین نیاز بازار و محدودیت واردات به بهانه حمایت از تولید داخل، فعالیت معادن را با مشکلات جدی مواجه کرده است.

۸. کمبود روغن و روانکارهای مورد نیاز ماشین‌آلات معدنی، هزینه‌های نگهداری را افزایش داده و تداوم فعالیت بسیاری از معادن را با چالش روبه‌رو کرده است.

۹. فقدان یک سامانه هوشمند و یکپارچه برای پایش و پیش‌بینی نیازهای معادن، همراه با ضعف هماهنگی میان دستگاه‌های اجرایی، مدیریت زنجیره تأمین را با مشکل مواجه کرده است.

۱۰. تیم سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری در بخش معدن، به‌جای ارائه راهکارهای ساختاری و بلندمدت، بیش از حد درگیر مدیریت روزمره شده و تاکنون نتوانسته است بسیاری از مشکلات اساسی این بخش را به‌صورت پایدار برطرف کند.