آیا مدیران کنونی بخش معدن و صنایع معدنی با تاریخ توسعه این بخش در ۱۰۰ سال اخیر آشنا هستند؟ مثلاً اشتوکلین، خادم، صفی‌اصفیا، رضا نیازمند، بردان شیبانی، رضایی و تقی توکلی را می‌شناسند؟
آیا بر روند توسعه این بخش در حدود نیم‌قرنی که از انقلاب گذشته، مسلط هستند؟
مثلاً می‌دانند که سیدمهدی حسینی در دهه اول انقلاب چه تأثیری در توسعه فولاد و پاسداری از حقوق بخش معدن در مجامع بین‌المللی داشت؟ یا اینکه هاشمی‌طبا، موسویانی، زنده‌یاد نیلی و مرتضی هاشمی چه خدماتی به معدن و صنایع وابسته کردند؟
آیا می‌دانند محمدرضا آیت‌اللهی کیست؟ اسمی از صالحی‌فروز شنیده‌اند؟ از مشی و روش حسین محلوجی و محمدتقی بانکی و تلاش‌هایشان در بخش معدن و صنایع معدنی آگاهی دارند؟
بزرگان دانشگاهی چون دکتر مرتضی اصانلو، دکتر سیدکاظم اورعی و زنده‌یادان علی‌اصغر حسنی‌پاک، رحمت‌الله استوار و احمدزاده هروی و... را به خاطر دارند؟
همین سه دهه پیش را چه؟ می‌دانند که اول وزارت معادن و فلزات وجود داشت، بعد به وزارت صنایع و معادن تبدیل شد و سپس با اضافه شدن بازرگانی، به وزارت صنعت، معدن و تجارت تبدیل شد؟ نقش سیدحسین هاشمی در اضافه کردن نام معدن به این وزارتخانه تازه‌تأسیس چه بود؟
یا اینکه توسعه صنعت سیمان و انقلاب در بخش فرآوری مواد معدنی از کی شروع شد؟
آیا می‌دانند که تلاش افرادی چون اسحاق جهانگیری و مصطفی مؤذن‌زاده سبب شد تا امروز در سیمان و بسیاری از مواد معدنی فرآوری‌شده خودکفا باشیم؟
آیا با بزرگان بخش خصوصی معدن و صنایع معدنی آشنا هستند؟ مثلاً می‌دانند فرهنگ مدنیت و تشکل‌گرایی در این بخش از چه زمانی آغاز شد و چه کسانی در شکل‌گیری و گسترش آن نقش داشتند و تاریخ‌سازی کردند؟
آیا می‌دانند روند توسعه این بخش از چه زمانی نزولی شد و خطاهای سیاست‌گذاری چگونه مسیر توسعه معدن و صنایع معدنی را تغییر داد؟
حافظه تاریخی، فقط شناخت نام‌ها و دستاوردهای گذشتگان نیست؛ شناخت تصمیم‌های درست، خطاهای سیاست‌گذاری و دلایل پیشرفت و عقب‌ماندگی نیز هست.
مدیرانی که نمی‌دانند این صنعت چگونه ساخته شد، چه کسانی برای توسعه آن تلاش کردند و چه تصمیم‌هایی مسیرش را تغییر داد، چگونه می‌توانند از تکرار اشتباهات جلوگیری کنند و آینده‌ای بهتر بسازند؟
مدیران امروز اگر تاریخ توسعه این بخش را ندانند، چطور می‌خواهند تاریخ‌سازی کنند؟ تاریخ‌سازی بدون تاریخ‌دانی ممکن نیست.
مطالب مرتبط
