۲- به روابط نگاه ابزاری دارد. ممکن است افراد و روابط را بر اساس میزان فایده‌ای که برای رسیدن به اهدافش دارند ارزیابی کند.

۳- محاسبه‌گر و استراتژیک عمل می‌کند. قبل از اقدام، سود و زیان، پیامدها و واکنش احتمالی دیگران را بررسی می‌کند و معمولاً چند قدم جلوتر را در نظر می‌گیرد.

۴- برای رسیدن به اهداف بلندمدت صبر می‌کند. برخلاف رفتارهای صرفاً تکانشی، می‌تواند منتظر فرصت مناسب بماند و برای رسیدن به نتیجه مطلوب عجله نکند.

۵- به دیگران بدبین است و به‌سختی اعتماد می‌کند. ممکن است معتقد باشد بیشتر انسان‌ها در نهایت به دنبال منافع خودشان هستند و در صورت فراهم شدن فرصت از دیگران سوءاستفاده می‌کنند.

۶- اصول اخلاقی را متناسب با هدف توجیه می‌کند. ممکن است دروغ، فریب یا برخی رفتارهای غیراخلاقی را در صورتی که برای رسیدن به نتیجه مطلوب مفید باشند، قابل توجیه بداند.

۷- نیت و اهداف واقعی خود را پنهان می‌کند. لزوماً افکار یا خواسته‌های واقعی خود را آشکار نمی‌کند و ممکن است متناسب با فرد یا موقعیت، چهره متفاوتی نشان دهد.

۸- احساسات خود را کنترل و حساب‌شده رفتار می‌کند. در شرایطی که دیگران هیجانی می‌شوند، ممکن است احساساتش را پنهان کند و سردتر و حساب‌شده‌تر تصمیم بگیرد.

۹- به قدرت، نفوذ و سلسله‌مراتب توجه می‌کند. به اینکه چه کسی قدرت دارد، چه ائتلاف‌هایی وجود دارد و نقاط ضعف افراد چیست حساس است و ممکن است از این اطلاعات به نفع خود استفاده کند.

۱۰- الگویی پایدار از رفتارهای منفعت‌محور نشان می‌دهد. ماکیاولیسم با یک رفتار منفرد مانند دروغ گفتن، جاه‌طلبی یا سرد بودن تعریف نمی‌شود، بلکه ترکیبی نسبتاً پایدار از محاسبه‌گری، دستکاری، منفعت‌طلبی، پنهان‌کاری و توجه به قدرت است. ماکیاولیسم به‌خودی‌خود یک اختلال روانی نیست و در روان‌شناسی در کنار خودشیفتگی و سایکوپاتی در «سه‌گانه تاریک شخصیت» بررسی می‌شود.

▫️ پی‌نوشت: واژه «ماکیاولیسم» از نام نیکولو ماکیاولی، متفکر و نویسنده سیاسی ایتالیایی دوره رنسانس، گرفته شده است. این مفهوم بعدها در روان‌شناسی برای توصیف نوعی نگرش محاسبه‌گر و منفعت‌محور در روابط با دیگران به کار رفت.