مدیران عامل پیشین ایرانخودرو و ایرانخودرو دیزل، امروز بر مسند مدیریت دو شرکت مهم صنعت آلومینیوم ایران نشستهاند.
علیمردان عظیمی، آخرین مدیرعامل دولتی ایرانخودرو، در دیماه ۱۴۰۴ مدیرعامل ایرالکو، نخستین تولیدکننده آلومینیوم ایران، شد.
جواد توسلیمهر، مدیرعامل پیشین ایرانخودرو دیزل، نیز در اردیبهشت امسال به مدیرعاملی آلومینیوم المهدی رسید؛ شرکتی که نخستین کارخانه آلومینیوم پس از انقلاب است.
ایرالکو در دوران ریاست زندهیاد رضا نیازمند بر ایدرو، در دهه ۴۰، ساخته شد تا ایران به جمع تولیدکنندگان آلومینیوم جهان بپیوندد.
المهدی نیز در دوران وزارت حسین محلوجی در وزارت معادن و فلزات، با سرمایهگذاری مهدی التاجر، سرمایهدار ایرانی-بحرینی و گرفتن وام از سازمان حج و زیارت، بنیان گذاشته شد و دکتر محمدمهدی بهکیش، اقتصاددان، نخستین مدیرعامل آن بود.
حالا مدیریت این دو یادگار مهم معدنی و صنعتی از تکنوکراتهای پیشین و پسین انقلاب، به دو مدیر خودرویی رسیده است؛ مدیرانی که پس از تغییرات مالکیتی و مدیریتی در جاده مخصوص، از صنعت خودرو کنار رفتند (کنار گذاشته شدند) و حالا بر صندلی آلومینیومسازان تکیه زدهاند.
این همزمانی یک پرسش مهم را پیش میکشد: انتخاب این دو مدیر برای صنعت آلومینیوم بر مبنای چه کارنامه، تخصص و شاخصهایی صورت گرفته است؟
آیا عملکرد عظیمی و توسلیمهر در ایرانخودرو و ایرانخودرو دیزل چنان موفق بوده که سپردن دو بنگاه مهم آلومینیومی کشور به آنان را توجیه کند؟ یا باید این انتصابها را در چارچوب دیگری از مناسبات مدیریتی و جابهجایی مدیران میان بنگاههای بزرگ شبهدولتی تحلیل کرد؟
پاسخ را باید نه در عنوانهای مدیریتی گذشته، بلکه در کارنامه آنان در جاده مخصوص و جاده قدیم جستوجو کرد.
مطالب مرتبط
