به گزارش بیرونیت، در میان گمانه‌زنی‌های مطرح‌شده، از فردی با نام «الف‌‌ـ عین» نیز به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی ریاست هیأت عامل ایمیدرو نام برده می‌شود. بیرونیت مستقلاً انتصاب یا نهایی‌شدن گزینه‌ای برای این سمت را تأیید نمی‌کند.
در صورت صحت این گمانه‌زنی‌ها و تصمیم وزارت صمت برای تغییر رئیس هیأت عامل ایمیدرو، محمدمسعود سمیعی‌نژاد پس از حدود ۱۱ ماه از این مسئولیت کنار خواهد رفت؛ اتفاقی که بار دیگر موضوع ثبات مدیریتی در یکی از مهم‌ترین نهادهای توسعه‌ای بخش معدن و صنایع معدنی کشور را به کانون توجه بازمی‌گرداند.
سمیعی‌نژاد ۱۳ مهر ۱۴۰۴ با حکم سیدمحمد اتابک، وزیر صنعت، معدن و تجارت، به‌عنوان معاون وزیر و رئیس هیأت عامل ایمیدرو منصوب و جایگزین محمد آقاجانلو شد. بنابراین هرگونه تغییر احتمالی در این مقطع، به معنای پایان دوره‌ای نسبتاً کوتاه از مدیریت در رأس این سازمان خواهد بود.
همزمانی زمزمه‌های تغییر در ایمیدرو با گمانه‌زنی‌هایی درباره تغییرات مدیریتی در وزارت صمت، پرسش‌هایی را درباره منشأ و اهداف احتمالی این جابه‌جایی ایجاد کرده است. با این حال، در فقدان اعلام رسمی یا اسناد قابل استناد، نسبت‌دادن چنین تصمیمی به فشار اشخاص، نهادها یا جریان‌های خارج از وزارتخانه قابل اثبات نیست و باید در حد تحلیل باقی بماند.
آنچه اما می‌توان به‌طور جدی مورد ارزیابی قرار داد، پیامد تغییرات پی‌درپی مدیریتی در مجموعه‌ای است که بخش مهمی از پروژه‌های توسعه‌ای معدن و صنایع معدنی کشور را راهبری می‌کند.
ایمیدرو صرفاً یک مجموعه اداری نیست. طرح‌های توسعه‌ای، سرمایه‌گذاری‌های بزرگ، پروژه‌های زیرساختی، تأمین مالی و توسعه زنجیره ارزش در حوزه‌هایی همچون فولاد، مس، آلومینیوم و سایر صنایع معدنی، سبب شده تصمیمات مدیریتی این سازمان آثار میان‌مدت و بلندمدتی بر اقتصاد معدن کشور داشته باشد.
آیا اکنون زمان تغییر سمیعی‌نژاد است؟
فارغ از قضاوت درباره شنیده‌های اخیر، یک نکته را نمی‌توان نادیده گرفت؛ سمیعی‌نژاد از جمله مدیرانی است که مجموعه‌ای از دانش تخصصی، تجربه اجرایی و شناخت ساختار تصمیم‌گیری در بخش معدن و صنایع معدنی را در کارنامه خود دارد.
تجربه حضور او در بخش‌های مختلف صنعت و معدن، آشنایی با بنگاه‌های بزرگ صنعتی و معدنی و شناخت مناسبات اجرایی و سیاست‌گذاری دولت، ویژگی‌هایی است که جایگزینی چنین مدیری را به تصمیمی صرفاً اداری تقلیل نمی‌دهد.
مدیریت ایمیدرو نیازمند فردی است که در کنار شناخت فنی و اقتصادی بخش معدن، بر سازوکارهای اجرایی کشور مسلط باشد، زبان بخش خصوصی و بنگاه‌های بزرگ را بشناسد و در عین حال بتواند در ساختار پیچیده دولت، پروژه‌های توسعه‌ای را پیش ببرد.
از این منظر، یافتن مدیری که به‌طور همزمان دانش تخصصی، تجربه اجرایی، شناخت بنگاه‌داری و تسلط بر سیاست‌گذاری و ادبیات دولت را در اختیار داشته باشد، کار ساده‌ای نیست. سمیعی‌نژاد دست‌کم از منظر سابقه مدیریتی، واجد بخش قابل توجهی از این مؤلفه‌هاست.
به همین دلیل، اگر قرار باشد مدیری با چنین مختصاتی پس از کمتر از یک سال کنار گذاشته شود، انتظار طبیعی فعالان اقتصادی این است که وزارت صمت توضیح دهد چه ارزیابی عملکردی، ضرورت چنین تغییری را ایجاد کرده و گزینه جایگزین با چه برنامه و مزیت مدیریتی قرار است سکان ایمیدرو را در دست بگیرد.
در عین حال، همزمانی چنین زمزمه‌هایی با مباحث مربوط به عملکرد وزارت صمت، پرسش دیگری را نیز ایجاد می‌کند: آیا مسئله امروز بخش تولید و معدن کشور با تغییر یکی دیگر از مدیران زیرمجموعه حل می‌شود یا باید عملکرد و رویکرد مدیریتی وزارتخانه در سطحی کلان‌تر مورد ارزیابی قرار گیرد؟
اگر وزارت صمت به این جمع‌بندی رسیده است که ایمیدرو نیازمند تغییر در رأس مدیریت است، انتظار می‌رود دلایل این تصمیم و برنامه مدیریتی جایگزین نیز روشن باشد.
بحث بر سر حمایت شخصی از یک مدیر نیست؛ مسئله این است که کنار گذاشتن مدیری برخوردار از تجربه صنعتی و معدنی، شناخت اجرایی و آشنایی با سازوکار سیاست‌گذاری، بدون ارائه یک منطق روشن و معرفی گزینه‌ای با توانمندی بالاتر، نمی‌تواند به‌خودی‌خود عنوان «تحول» بگیرد.