۲. شرایط جنگی و نااطمینانی‌های موجود، برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری در بخش معدن و فولاد را تحت تاثیر قرار داده است.
۳. توسعه ظرفیت فولاد بدون تامین زیرساخت، موجب افزایش ظرفیت‌های بلااستفاده در کشور شده است.
۴. نرخ بهره‌برداری پایین از واحدهای فولادی، فاصله زیادی میان ظرفیت اسمی و تولید واقعی ایجاد کرده است.
۵. تمرکز بر افزایش ظرفیت به جای بهره‌وری، بازده اقتصادی سرمایه‌گذاری‌های فولادی را کاهش داده است.
۶. صدور مجوزهای متعدد بدون توجه به توجیه اقتصادی، توازن توسعه در زنجیره فولاد را برهم زده است.
۷. ناهماهنگی میان واحدهای معدنی و فولادی، استفاده بهینه از ظرفیت‌های موجود را محدود کرده است.
۸. کمبود برق و گاز، تولید پایدار واحدهای فولادی را با اختلال جدی مواجه کرده است.
۹. ناترازی انرژی در برخی مقاطع، موجب کاهش ۱۰ تا ۱۵ درصدی تولید فولاد شده است.
۱۰. ضعف زیرساخت‌های حمل‌ونقل، توسعه متوازن زنجیره معدن و فولاد را دشوار کرده است.
۱۱. محدود بودن ذخایر سنگ‌آهن، تامین پایدار مواد اولیه فولاد در آینده را با نگرانی مواجه کرده است.
۱۲. کندی فعالیت‌های اکتشافی، شناسایی و جایگزینی ذخایر جدید معدنی را به تاخیر انداخته است.
۱۳. فعال نشدن ذخایر جدید، دسترسی صنایع فولادی به مواد اولیه داخلی را محدود کرده است.
۱۴. کمبود احتمالی مواد اولیه، نیاز به طراحی سازوکار مناسب برای واردات را افزایش داده است.
۱۵. محدودیت انرژی و عدم توازن زنجیره، تولید محصولاتی مانند آهن اسفنجی را کاهش داده است.
۱۶. افزایش صادرات محصولات بالادستی، امکان کسب ارزش افزوده بیشتر از صادرات فولاد را کاهش داده است.
۱۷. توسعه ناکافی صنایع پایین‌دستی، تولید و صادرات محصولات تخصصی فولادی را محدود کرده است.
۱۸. کمبود منابع مالی، اجرای طرح‌های معدنی، فولادی و زیرساختی را با مشکل مواجه کرده است.
۱۹. عقب‌ماندگی در فناوری‌های کم‌کربن و فولاد سبز، رقابت‌پذیری ایران در بازارهای جهانی را تهدید می‌کند.
۲۰. بلوکه بودن محدوده‌ها و پراکندگی اطلاعات زمین‌شناسی، فعالیت‌های اکتشافی و شناسایی ذخایر جدید را دشوار کرده است.
پی‌نوشت: بیرونیت، این نکات را از سخنرانی وجیه‌الله جعفری، معاون امور معادن و صنایع معدنی وزارت صمت، در همایش "صنعت فولاد و سنگ‌آهن در دوران تحول"، که هفته پیش به همت گروه رسانه‌ای دنیای اقتصاد برگزار شد، استخراج کرده است.