۲. رانت، انرژی ارزان را به امتیازی برای مصرف بیشتر تبدیل می‌کند؛ مزیت، اگر بر فراوانی منابع، هزینه تولید پایین و دسترسی پایدار به انرژی استوار باشد، به رقابت‌پذیری منجر می‌شود.
۳. رانت، انگیزه سرمایه‌گذاری در تکنولوژی، بهره‌وری انرژی و حفاظت از محیط‌زیست را کاهش می‌دهد؛ مزیت، بنگاه را وادار می‌کند از فناوری و نوآوری برای کاهش هزینه و افزایش کیفیت استفاده کند.
۴. رانت، بقای صنعت را به حمایت و مداخله دولت وابسته می‌کند؛ مزیت، تصمیم‌گیری را بر منطق اقتصادی و رقابت استوار خواهد کرد. رانت، رقابت‌پذیری جهانی را تضعیف می‌کند؛ مزیت، به ایجاد و پایداری آن کمک می‌کند.
۵. رانت، امکان استخدام‌های بی‌ضابطه و تحمل بهره‌وری پایین را فراهم می‌کند؛ مزیت، بهره‌وری نیروی انسانی و سرمایه را به یک ضرورت تبدیل می‌کند.
۶. رانت، سود را بدون الزام به بهره‌وری ممکن می‌کند؛ مزیت، سود را از دل بهره‌وری، نوآوری و رقابت‌پذیری می‌سازد.
۷. رانت برای بقا به استمرار امتیاز نیاز دارد؛ مزیت می‌تواند با سرمایه‌گذاری، فناوری و افزایش بهره‌وری توسعه پیدا کند و بازتولید شود.
۸. رانت به قیمت‌گذاری دستوری، تخصیص‌های غیررقابتی و بازارهای چندقیمتی وابسته می‌شود؛ مزیت در بازاری که قیمت‌ها منعکس‌کننده عرضه، تقاضا و هزینه فرصت‌اند، خود را نشان می‌دهد.
۹. رانت، ثروت را از دسترسی به امتیاز می‌سازد؛ مزیت، ثروت را از خلق ارزش، سرمایه‌گذاری، نوآوری و کارآفرینی به وجود می‌آورد.
۱۰. رانت، توسعه ظرفیت را بدون توجه کافی به محدودیت‌های اقتصاد و جامعه دنبال می‌کند؛ مزیت، توسعه را متناسب با زیرساخت، منابع و ظرفیت واقعی کشور پیش می‌برد.