به گزارش بیرونیت، در آن روزها احسان گودرزی که سابقه فعالیت در سطوح میانی صنعت پتروشیمی را داشت، به عنوان مدیرعامل ایریتک منصوب شد؛ انتصابی که با توجه به سابقه بیش از ۶۰ ساله صنعت فولاد ایران و حضور مدیران و متخصصان باتجربه در این حوزه، پرسش‌هایی را درباره معیارهای انتخاب مدیرعامل این شرکت برانگیخت.

گودرزی در شرایطی از صنعت پتروشیمی به ایریتک آمد که پیش از او، میلاد باقری تنها حدود ۱۳ ماه مدیریت این شرکت را بر عهده داشت. باقری نیز جانشین محمدمهدی مستقیمی شد که او نیز حدود ۱۵ ماه مدیرعامل ایریتک بود.

ایریتک می‌رفت تا پنجاهمین سال تأسیس خود را جشن بگیرد که ناگهان چنین تغییراتی رخ داد و هدیه دولت پزشکیان به این شرکت، نشاندن فردی بر صندلی مدیریت بود که حتی اهمیت این مقطع تاریخی را درک نکرد و اجازه نداد کسی از پیشینه و جشن پنجاهمین سالگرد تأسیس ایریتک سخن بگوید.

وقتی فردی بدون کمترین تجربه در صنعت فولاد، سکان مدیریت بازوی فکری و مهندسی این صنعت را در دست می‌گیرد، طبیعی است که برای پنجاهمین سالگرد تأسیس ایریتک نیز اهمیتی قائل نشود و به‌سادگی از کنار آن بگذرد.

ایریتک از مهرماه ۱۴۰۲ تا بهمن‌ماه ۱۴۰۴، سه مدیرعامل را تجربه کرده است؛ موضوعی که نشان می‌دهد عمر مدیریتی در این شرکت تخصصی کوتاه بوده و ثبات مدیریتی در آن کمرنگ شده است.

در دوره‌ای که سیدمحمد اتابک سکاندار وزارت صنعت، معدن و تجارت بود، دو مدیرعامل جدید برای ایریتک منصوب شدند؛ مدیرانی که نه از بدنه ایریتک و نه از مجموعه ایمیدرو برخاسته بودند.

چنین انتصاب‌هایی این پرسش را ایجاد می‌کند که تا چه اندازه شایسته‌سالاری و بهره‌گیری از ظرفیت‌های داخلی در فرآیند انتخاب مدیران مورد توجه قرار گرفته است. ورود مدیری از صنعتی دیگر، با پیشینه‌ای متفاوت، به رأس یکی از مهم‌ترین شرکت‌های مهندسی صنعت فولاد کشور، طبیعتاً پرسش‌ها و ابهاماتی را درباره تناسب تخصص و مسئولیت ایجاد می‌کند.

به گفته برخی منابع، بخش عمده اقدامات مدیریتی گودرزی در ماه‌های گذشته معطوف به تغییرات در ترکیب برخی مدیران و به‌کارگیری نیروهای جدیدی بوده که آنان نیز از خارج از بدنه ایریتک وارد این شرکت شده‌اند؛ در حالی که انتظار می‌رفت ایریتک، به‌ویژه در شرایطی که صنعت فولاد آسیب‌دیده از جنگ به نوسازی و اجرای پروژه‌های توسعه‌ای نیاز دارد، نقش پررنگ‌تری در حوزه مهندسی و اجرای پروژه‌های بازسازی ایفا کند.

تداوم چنین رویکردی ممکن است موجب دلسردی مدیران و کارشناسان باسابقه در مجموعه ایمیدرو شود؛ افرادی که با مشاهده انتصاب مدیران خارج از بدنه، چشم‌انداز روشنی برای ارتقای شغلی خود متصور نباشند.

انتظار می‌رفت در دولت مسعود پزشکیان، اصل تخصص‌گرایی بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد، نه اینکه افرادی وارد عرصه مدیریت بخش معدن و صنایع معدنی کشور شوند که رزومه‌ای قابل قبول در این بخش نداشته باشند.

اگر این روند ادامه یابد، این نگرانی وجود دارد که بخش معدن و صنایع معدنی کشور بیش از پیش با خروج نیروهای متخصص و باتجربه مواجه شود و بدنه کارشناسی ایمیدرو به تدریج از سرمایه انسانی خود تهی شود.