به گزارش بیرونیت، براساس گزارش منتشرشده در کدال، مجموع هزینه انرژی ذوب‌آهن تا پایان مرداد، پس از اصلاحات، حدود ۶.۲۲ همت بوده و در شهریور نیز بیش از یک همت هزینه جدید به آن اضافه شده است.

به این ترتیب مجموع هزینه انرژی شرکت تا پایان شهریور به حدود ۷.۲۴ همت رسیده که بیش از مدت مشابه پارسال است.

گاز؛ مصرف کمتر، هزینه بیشتر

یکی از مهم‌ترین نکات گزارش انرژی ذوب‌آهن به گاز مربوط می‌شود.

مصرف گاز شرکت از ابتدای سال مالی تا پایان شهریور ۱۴۰۵ حدود ۳۱۰.۹ میلیون مترمکعب بوده است؛ در حالی که در دوره مشابه سال گذشته مصرف گاز حدود ۳۴۶.۹ میلیون مترمکعب گزارش شده بود. به این ترتیب مصرف گاز ذوب‌آهن حدود ۱۰ درصد کاهش یافته است.

با وجود این کاهش مصرف، هزینه گاز از حدود ۲.۴۶ همت در دوره مشابه سال قبل به حدود ۳.۲۸ همت در سال جاری رسیده است؛ یعنی هزینه گاز حدود ۳۴ درصد افزایش یافته است.

بنابراین ذوب‌آهن با وجود کاهش حدود ۳۶ میلیون مترمکعبی مصرف گاز، با افزایش بیش از ۸۰۰ میلیارد تومانی هزینه این حامل انرژی روبه‌رو شده است؛ موضوعی که اثر رشد نرخ انرژی بر هزینه تولید فولاد را نشان می‌دهد.

مصرف برق ذوب‌آهن

در گزارش کدال ذوب‌آهن، برق در دو ردیف مستقل «برق خریداری‌شده» و «برق تولیدی نیروگاه» گزارش شده است و برای جلوگیری از مخلوط شدن ارقام، این دو بخش باید جداگانه مورد بررسی قرار گیرند.

براساس گزارش شرکت، هزینه برق خریداری‌شده و برق تولیدی نیروگاه سهم قابل توجهی از مجموع هزینه انرژی ذوب‌آهن دارند. اطلاعات مربوط به مقدار مصرف، نرخ و مبلغ هر یک نیز به صورت جداگانه در گزارش شهریور درج شده است. 

این شرکت در بازه زمانی مورد بررسی، در مجموع حدود ۵۶۰ هزار مگاوات‌ساعت برق مصرف کرده است که نسبت به مدت مشابه سال گذشته، حدود ۴۵ هزار مگاوات‌ساعت کاهش نشان می‌دهد. 

از مجموع برق مصرفی ذوب‌آهن، بیش از ۵۳۰ هزار مگاوات‌ساعت از محل تولید نیروگاه خود شرکت تأمین و تنها بخش باقی‌مانده از خارج مجموعه خریداری شده است.

انرژی همچنان یکی از متغیرهای مهم تولید

مجموع هزینه ثبت‌شده انرژی ذوب‌آهن تا پایان شهریور به حدود ۷.۲۴ همت رسیده است. نکته قابل توجه اینکه شرکت توانسته مصرف گاز خود را نسبت به دوره مشابه سال گذشته کاهش دهد، اما افزایش نرخ‌ها باعث شده هزینه این حامل انرژی همچنان صعودی باشد.

کاهش مصرف گاز در کنار رشد هزینه آن نشان می‌دهد فشار انرژی بر فولادسازان دیگر صرفاً تابع میزان مصرف نیست و تغییر نرخ حامل‌ها می‌تواند حتی در شرایط مدیریت مصرف نیز هزینه تولید را افزایش دهد.